De kwantumfysica, die alweer zo’n honderd jaar bestaat, is nog steeds de toonaangevende fysica. Ondanks het feit dat de kwantumfysica de aanwezigheid van het nulpuntsveld aantoonde met al zijn subatomaire deeltjes en fotonen die spontaan ontstaan uit het niets om vervolgens nanoseconden later weer in de vergetelheid te geraken, is er nog steeds geen redelijke verklaring over het hoe en waarom deze deeltjes en fotonen zomaar kunnen ontstaan en verdwijnen.

Daar komt bij dat de kwantumwaarschijnlijkheidsgolf nog steeds moeilijk te doorgronden en te visualiseren is. De kwantumfysica mag dan bewezen hebben een mathematisch correcte wetenschap te zijn; voor de leek is de golf-deeltje dualiteit van de kwantumfysica nog steeds moeilijk te begrijpen. Hoe moeten we ons deeltjes voorstellen die zowel golven als kleine harde knikkers zijn?

Ook het atoommodel van Niels Bohr,waarbij elektronen rondjes draaien in welgedefinieerde banen rond de kern,is moeilijk te begrijpen. Omdat elektronen voortdurend energie uitzenden zouden ze moeten terug vallen naar de kern, maar dat doen ze niet! De vraag is waar deze uitgezonden energie eigenlijk vandaan komt en hoe ze weer wordt aangevuld? De kwantummechanica heeft de kwantumtoestanden van de elektronen (gegeven baan binnen het atoom) als een vaststaand feit geaccepteerd, maar ze kan geen bevredigend antwoord geven op de vraag waarom elektronen alleen kunnen voorkomen in discrete banen van het atoom en waarom ze uiteindelijk niet terugvallen naar de kern.

Zelfs driehonderd jaar na de ontdekking door Newton van de zwaartekracht , heeft de wetenschap hiervoor nog steeds geen theoretische verklaring.

Dit is dan ook precies de reden waarom de wetenschap streeft naar nieuwe theorieën die de anomalieën van de kwantumfysica beter kunnen verklaren. De beste poging van de fysica daartoe is totnogtoe de snaartheorie. Een kleine groep wetenschappers heeft nu echter een radicaal nieuwe visie ontwikkeld en hun denken voert hen terug naar inzichten uit de Oudheid.

Honderden jaren lang hebben briljante fysici en filosofen geprobeerd om onze wereld voor te stellen in de mathematische modellen van de deeltjesfysica die stelt dat onze fysieke wereld gemaakt is uit materie waarvan het kleinste deeltje het atoom wordt genoemd. Atoom is een oud Grieks woord en betekent ondeelbaar; het wordt verondersteld het kleinste deeltje van de materie te zijn dat niet meer gedeeld kan worden. De kwantumfysica constateerde echter dat deeltjes zich in sommige gevallen gedroegen als golven en introduceerde later de golf-materie dualiteit.

Sommige kwantumfysici hebben in het verleden al eens gesuggereerd dat kwantumgolven wel eens echte golven zouden kunnen zijn die in het fysieke domein bestaan. Ze geloofden niet in de deeltje-golf dualiteit. In 1937 schreef Erwin Schrödinger hierover ‘wat we observeren als materiële lichamen en krachten zijn niets meer dan de vormen en variaties in de structuur van de ruimte zelf’.

Zelfs Einstein verwierp het idee van discrete deeltjes uiteindelijk en geloofde dat deeltjes in feite onderdeel waren van een continu veld.

Een groeiend aantal postkwantumfysici ontdekken wat Einstein en Schrödinger al vermoedden; de fysica zou wel eens al die tijd op het verkeerde spoor gezeten kunnen hebben, misleid door de idee dat de materiële wereld bestaat uit gescheiden harde deeltjes! Zij suggereren nu dat we wel eens zouden kunnen leven in een op golven gebaseerd universum. Materie is eenvoudigweg het brandpunt van een vibratie in een zee van energie genaamd de ether.



De ether

In de Griekse oudheid geloofden Griekse wetenschappers en filosofen dat de natuur vier elementen telde: aarde, water, vuur en lucht. De atomen, zo geloofde men, waren de bouwblokken van deze vier elementen van het universum. Aristoteles voegde er een vijfde element aan toe, de ether en hij postuleerde dat de planeten en de sterren gemaakt waren van deze ether. De Griekse filosoof Plato beschreef in 350 v.Chr. in zijn boek Timaeus al deze vijf elementen en voegde eraan toe dat materie gevormd wordt uit de vijf Platonische lichamen. Hij stelde de tetraëder gelijk aan het element vuur, de kubus met aarde, de icosaëder met water, de octaëder met lucht en de dodecaëder met ether, de stof van de planeten en de sterren. We weten nu uiteraard dat er meer elementen voorkomen in de natuur dan die welke bekend waren in de Griekse oudheid. Het is echter een bekend feit dat de Platonische lichamen een rol spelen in de scheikunde in de interne organisatiestructuur van moleculen van veel materialen. Zo treffen we de Platonische lichamen bijvoorbeeld aan in de organisatie van de moleculen van natuurlijke kristallen.

In dit hoofdstuk zullen we een nieuwe theorie van de materie presenteren die overeenstemt met Plato’s stelling dat de atomen geconstrueerd zijn uit Platonische lichamen. Sommige wetenschappers menen nu dat de ether een subtiele energievorm is die als een soort vloeistof door alle materiële dingen heen stroomt en daarbij de materiële wereld uit zichzelf schept. De Platonische lichamen, zo wordt aangenomen, zijn inderdaad de geometrische interne structuren van het atoom. Vandaar dat voor deze nieuwe ethertheorie de Heilige Geometrie zo belangrijk is.

In de 19e eeuw werd de lichtende ether door de wetenschap algemeen geaccepteerd! Naar werd aangenomen, was dit het medium waarin de elektromagnetische golf zich voortplantte. In die tijd geloofden fysici dat materie en ether geen separate dingen waren. De ether diende als medium voor stralende energieën zoals licht en was tevens het medium waardoor krachtvelden tussen materiële objecten zich verplaatsten zoals de zwaartekracht. James Clerk Maxwell, de oprichter van de elektrodynamica, en zijn tijdgenoten hadden er geen enkele twijfel over dat de ether bestond. In 1887 voerden Albert Michaelson en Edward Morley echter een experiment uit om het bestaan van de ether te bewijzen. In die tijd werd gedacht dat licht een compressiegolf was die zich als een longitudinale golf voortplantte door de bewegingsloze en stationaire ether, net zoals geluidsgolven door de lucht. Omdat de aarde ronddraait, heeft de aarde een relatieve snelheid t.o.v. deze stilstaande ether. Men redeneerde dat wanneer de lichtsnelheid gemeten zou worden op het oppervlak van de aarde, deze verschillende resultaten zou moeten geven wanneer met de wijzers van de klok mee of er tegen in gemeten zou worden t.o.v. de draaiing van de aarde rond haar as. Het Michelson Morley experiment toonde echter aan dat de lichtsnelheid dezelfde constante waarde had, ongeacht in welke richting de lichtsnelheid gemeten werd. Door dit “mislukte� experiment werd vervolgens aangenomen dat de ether dus niet bestond. De fysica heeft sindsdien de ethertheorie terzijde geschoven. Vandaag de dag echter geloven wetenschappers dat de resultaten van het Michaelson-Morley experiment destijds verkeerd geïnterpreteerd zijn.

En na honderd jaar is de ether dus weer terug in de fysica. In de nieuwe opkomende fysica worden de Newtoniaanse deeltjes en kwantummechanische deeltje-golf dualiteit voorgoed uitgebannen. In de nieuwe etherfysica bestaan uitsluitend nog golven!

De ether is het medium van de elektromagnetische golven en er wordt aangenomen dat de ether een immaterieel vloeistofachtig medium is, een subtiele energetische substantie die het gehele universum doordrenkt. Het is een bekend feit dat golven een medium nodig hebben om te kunnen golven; zonder medium geldt dan ook, sorry maar helaas geen golven. Geluid heeft hiervoor lucht nodig. Bij watergolven is het het water dat golft. Maar om de een of andere onbegrijpelijke reden sinds het Michaelson-Morley experiment zogenaamd bewezen had dat de ether niet bestond, accepteerden fysici het feit dat elektromagnetische golven zich door de lege ruimte kunnen voortplanten, dus zonder enig medium. Hoe absurd, als er geen medium is, wat golft er dan? Hoe moet licht zich nu voortplanten als een golfverschijnsel als er niets in om in zich in voort te planten? De fysica accepteerde dat licht door het absolute niets kon reizen enkel en alleen omwille van het feit dat het Michaelson-Morley experiment gefaald had het bestaan van de ether aan te tonen.

Een verbazingwekende aanname van de nieuw leven ingeblazen etherfysica is dat er geen dualisme en geen onderscheid bestaat tussen een materieel en een immaterieel verschijnsel; het is allemaal energie omdat alles wat bestaat energie is! Materie is dus geen fundamentele eigenschap van het universum; het is slechts de vorm van de substantie die de materie vormt. Nu kunnen we eindelijk de beroemde formule van Einstein E=m * c² een stapje verder voeren en werkelijk gaan inzien wat deze formule eigenlijk inhoudt!

Het is niet zo dat energie en materie uitgewisseld kunnen worden; welnee, materie=energie, punt uit!

In zekere zin is materie dus een illusie van massiefheid en afgescheidenheid. De Oosterse spiritualiteit heeft altijd beweerd dat onze wereld Maya is, illusoir. Hiermee bedoelde ze dat afgescheidenheid niet bestaat; op het fundamentele niveau van het bestaan bestaat alleen maar eenheid, de eenheid van Brahmaan. Zo zouden we dus wel eens de Oosterse wijsheid bevestigd kunnen gaan zien in de moderne wetenschap!

Dit is hoe de etherwetenschap het beste omschreven kan worden:

Ons universum is multi-dimensionaal en gemaakt uit slechts één substantie! Deze substantie wordt de ether genoemd en is een vibrerende vloeistofachtige energie die het fysieke vacuüm doordrenkt. Materie zoals we dat kennen wordt op ieder moment opnieuw gecreëerd als een staande golf, een vortex in het fysieke vacuüm. Het is het gecondenseerde centrum van deze vortex die de illusie van een separaat deeltje creëert. Alle materie in het universum is onderling verbonden omdat de deeltjesvelden reiken tot in de uithoeken van het universum.




Golfstructuur van de materie

Een voorloper van de etherfysica is de theorie van de golfstructuur van materie van Milo Wolff. In 1986 formuleerde Wolff een theorie die hij de ‘Standing Wave Structure of Matter’ noemde en afgekort wordt tot WSM.

Onafhankelijk van Wolff kwam ook Geoff Haselhurst met een staande golf theorie van materie en de twee hebben elkaar gevonden en werken sinds 1998 samen.

De WSM-theorie is relatief eenvoudig. Zij stelt dat materie het brandpunt is van een staande golf als gevolg van twee interfererende golven. De ene is een inwaarts bewegende golf die zich naar het centrum toe beweegt en de andere is een buitenwaarts bewegende golf die zich van het centrum af beweegt. Deze golven zijn sferisch of bolvorming en bestaan in de ‘stof’ van de ruimte. Het centrum van deze twee bolvormige golven is het centrum van het ‘puntdeeltje’. Hoe eenvoudig het axioma van de theorie ook mag zijn, de eigenschappen die de staande golven kunnen aannemen zijn immens.

Waar alle fysische wetten in zowel de Newtoniaanse alsmede de kwantumfysica proefondervindelijk zijn vastgesteld, beweert Milo Wolff nu een theorie te hebben die het a priori middels theoretische beginselen mogelijk maakt om de wetten van de relativiteitstheorie en de kwantumfysica te bepalen.

Indien hij gelijk heeft, kunnen de oorzaak van de fysische wetten en de eigenschappen van lading, massa en gravitatie voor het eerst begrepen worden. De fysica is nooit in staat gebleken om deze te verklaren. Zo weten we nog steeds niet wat gravitatie nu eigenlijk precies is - ook al kennen we de gravitatiewet sinds Newton, we weten nog steeds niet wat zwaartekracht veroorzaakt!

Snaartheorie probeert hetzelfde te bereiken als de WSM-theorie, namelijk de integratie van de kwantumfysica en Einstein’s relativiteitstheorie. In de mainstream fysica is de snaartheorie de beste poging om een theorie voor alles te ontwikkelen.

Het golvende karakter van materie is al 130 jaar eerder door William Clifford voorgesteld. Hij beweerde dat ‘alle materie trillingen waren in de stof waaruit de ruimte bestaat’. Helaas namen zijn collega’s zijn werk niet serieus.

In de WSM-theorie is materie het interferentiepatroon van de in- en uitgaande golven. De ingaande golven van een bepaald deeltje zijn de uitgaande golven van een ander deeltje. Op deze manier wordt alle materie in het universum in stand gehouden en is dus wederzijds afhankelijk. De in- en uitgaande golven verbinden alle materie in het universum met elkaar.

Lees verder:soulsofdistortion.nl/