In Trouw verscheen 27 september een artikeltje over het nieuwe prestatiecontract dat minister Remkes in samenwerking met minister Verdonk heeft gesloten met de politie. Het houdt in dat in 2007 de politie 12.000 illegalen moet oppakken om een extra buidel met zakgeld te kunnen incasseren.

De Nederlandse overheid heeft dus een nieuwe maatregel bedacht om mensen die toch al kwetsbaar zijn vanwege hun humanitaire status het leven nog eens extra zuur te maken. Het prestatiecontract dat men heeft afgesloten met de politiebonden voor 2007 is daar de vrucht van. Het lezen van dit artikel raakte mij in het diepst van mijn ziel. Te meer daar ik al sinds 2004 betrokken ben bij het leven van een uitgeprocedeerde Soedanese deserteur, die nog steeds een leven als een opgejaagd dier leidt. Het nieuwe contract zal de jacht op hem intensiveren. Hier volgt een deel van zijn verhaal.

Hij heeft vijf jaar moeten wachten op een afwijzing van zijn asielverzoek en kon nergens heen, daar hij geen geld en identiteitspapieren had. Hij dook daarom onder bij zijn Nederlandse vrienden, die hem steun, opvang en menselijke warmte boden. Rust en de opbouw van een eigen leven werd hem echter niet gegund, daar hij opgepakt werd en voor tien maanden gevangen werd gezet in Kamp Zeist en op de detentieboot in Rotterdam. En dat zonder enig vorm van proces. Uiteindelijk werd hij zonder geld en papieren op straat gezet, daar de autoriteiten geen medewerking kregen van de Soedanese ambassade en er geen zicht was op uitzetting naar zijn land van herkomst. Hij meldde zich opnieuw bij zijn Nederlandse vrienden, die hem opnieuw niet lieten vallen. Na een publiciteitscampagne meldde zich een vluchtelngenadvocaat en werd onderzocht of hij in aanmerking kon komen voor een regeling om hem alsnog van een verblijfsvergunning te voorzien.

Het lange wachten en de onzekerheid begonnen bij hem psychisch zijn tol te eisen. Het deed hem uiteindelijk besluiten zijn geluk elders te zoeken. Via Frankrijk wilde hij vorig jaar naar Engeland. Hij werd echter opgepakt en kreeg aanvankelijk een goede behandeling van de Franse autoriteiten, begeleiding, geld en onderdak. Tevens kreeg hij een tijdelijke verblijfsvergunning van een maand, die enkele malen werd verlengd daar men voor hem wel mogelijkheden zag voor het verkrijgen van een permanente vergunning. Toen hij op 13 juli 2005 zich meldde bij de Franse vreemdelingenpolitie voor een volgende verlenging werd hij in de gevangenis gezet. Bij de verificatie van zijn vingerafdrukken bleek dat hij eerder in Nederland was geweest. De Nederlandse autoriteiten gaven aan dat hij terug mocht komen. Hij kreeg geen mogelijkheid nog contact te hebben met zijn begeleidster, die sowieso onbereikbaar was in verband met de Franse nationale feestdag.

Op 15 juli werd hij op het vliegtuig naar Nederland gezet. Men gaf hem geen gelegenheid om zijn spullen uit zijn kamer op te halen en de € 160, door zijn Nederlandse vrienden aan hem gestuurd en door de politie in beslag genomen, kreeg hij niet terug. Opnieuw zonder geld en papieren kwam hij in Nederland aan, alwaar hem vooralsnog een voortduring van zijn bijzonder onzekere bestaan wacht. In de trein vanaf Schiphol naar de stad waar zijn Nederlandse vrienden wonen kreeg hij wegens het zwart reizen nog een boete.


Ik ben blij dat het artikel in Trouw mij zo diep raakt, daar het me laat zien dat ik een mens ben met een hart en een ziel. Het laat me zien dat ik vanuit mijn menselijkheid me betrokken kan voelen bij het lot van medemensen. Deze maatregel van de Nederlandse overheid laat zien wat het peil van beschaving is waar de Nederlandse samenleving naar afgegleden is. Het is een nieuwe stap in de richting van een fascistische politiestaat. Vanuit de ivoren toren van het Haagse politieke circus is een nieuwe ontmenselijkende maatregel genomen, die bijdraagt aan het versterken van een antisociale samenleving. Men lost budgettaire problemen op over de ruggen van de sociaal zwakkeren en rechtelozen in de samenleving. Men kan zich daarbij oprecht afvragen of de illegalen in Nederland de nieuwe Joden zijn, die in de steeds fascistischer wordende samenleving voorzien gaan worden van een merkteken en daarmee vogelvrij worden verklaard. Zijn zij de nieuwe onderduikers die zich schuil moeten houden voor de oorlog van de Nieuwe Wereld Orde tegen de individuele mens?

Als mens hebben ze voor de technocraten in Den Haag geen waarde. Officieel bestaan ze zelfs niet. Nu er echter geld aan te verdienen valt worden ze ineens weer tot leven geroepen. En dat alles alleen om de doelen en het ego van IJzeren Rita Verdonk te redden en ons te laten wennen aan een overheid die alleen maar bezig is met controleren en beheersen. In feite zouden we die overheid aan kunnen klagen wegens het bevorderen van corruptie. Vanuit menselijk oogpunt bezien is deze maatregel een vorm van gelegaliseerde omkoping. In mijn beleving moeten we de helden uit het verzet van de Tweede Wereldoorlog maar eens vervangen door nieuwe helden uit het verzet tegen het nog grovere en meer globalistische fascisme van de Nieuwe Wereld Orde.Wil je ook een held zijn? Laat dan op een eigen wijze weten dat je niet mee wilt werken aan het inhumane beleid van de Nederlandse marionetten van de globalistische wereldelite.

Nederland heeft ook de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ondertekend. Deze nieuwe maatregel laat echter zien dat men in Den Haag er vanuit gaat dat die Verklaring alleen een intentieverklaring inhoudt, waar men zich in het geheel niet toe verplicht voelt om die uit te voeren en na te leven. Bij deze wil ik een beroep doen op alle mensen met een hart en ziel om zich op een geweldloze manier te organiseren en eendrachtig het toenemende fascisme in Nederland te ontmantelen. Op 22 november hebben we de illusionaire mogelijkheid dat in een stem tot uitdrukking te kunnen brengen. Mijn inziens vraagt het echter iets totaal anders, namelijk een buitenparlementaire actie. Ik wil dan ook graag in contact komen met mensen die mee willen denken en werken om de menselijke beschaving te helpen behoeden. Onze wereld vraagt om een nieuwe cultuur, namelijk een cultuur van het hart. De huidige cultuur van het rationele hoofd blijkt ons steeds verder af te brengen van wat menszijn inhoudt.

Met dank aan Arend Zeevat