Door Peter Dunn
12 maart, 2010

Niemand weet hoe hij zal reageren op de aanwezigheid van het onbekende tot hij er oog in oog mee komt te staan. Mijn kans om uit te vinden hoe ik zou reageren, kwam enige tijd geleden en tot op deze dag – zo’n twintig jaar later of zo – heb ik nog steeds spijt van de beslissing die ik nam op die steenkoude nacht in november.

Ik zal de situatie schetsen. Ik liep naar huis na een feestje in het Verkoopgebied van Greater Manchester (GB). Het was in de vroege uurtjes van de ochtend op de 6e november en de geur van kampvuurtjes en vuurwerk, van de avond ervoor, hing nog in de lucht. Mijn route zou me door een open veld leiden en over een beek (lokaal bekend als Baguley Brook) die er doorheen liep.

Toen ik bij het veld aankwam zag ik dat het bedekt was met dichte grondmist, tot op dijhoogte, die het gras eronder compleet verborg. Het zag er wat griezelig uit; als er oude, met mos overgroeide grafstenen boven die mist uit zouden komen dan had dat er helemaal niet raar uitgezien. Ik stopte om een sigaret aan te steken en om te kijken of er geen potentiële overvallers rondhingen voordat ik vanuit de relatieve veiligheid van de goed verlichte straat het veel donkerdere veld opliep.

Zo koud als de nacht was: ergens in de lagere graden Celcius, het bereidde me niet voor op de vrieskou van de mist die de stof van mijn jeans doordrong met een ijzige, kristallen koude. ‘Ik zal hier maar niet te lang blijven rondhangen’, dacht ik.

Ik liep voorzichtig verder omdat de grond ongelijk was en ik niet kon zien waar ik mijn voeten neerzette. Eenmaal over de voetgangersbrug die over de beek hing volgde ik een pad dat, diagonaal, wegliep van de brug in een verhouding van ongeveer 45 graden.

Het was op het moment dat ik een positie bereikte ongeveer 15 meter van de waterloop dat ik ze zag. Twee heldere lichtpuntjes die rondhuppelden in de mist, op de oever van de beek – zij leken rond te springen of met elkaar te spelen. Dit was vreemd – dit was beslist vreemd.

Bewerkt plaatje - niet de echte gebeurtenis.

'Wat is er hier in vredesnaam aan de hand?’ vroeg ik mij af. Ik stond daar een moment te kijken en te trillen. Nog steeds kijkend stak ik mijn sigaret aan met handen die bijna oncontroleerbaar trilden – het was niet alleen de kou. Zonder na te denken liep ik langzaam naar de lichten. Toen ik liep voelde ik de opwinding als een fysieke kracht door mijn hele lijf heen stromen – ik trilde, letterlijk, als een blad aan een boom.

Nadat ik bijna de helft van de afstand had afgelegd stopte ik – ik stopte omdat zij gestopt waren. Zij sprongen niet langer wild rond; nu zweefden ze in een licht op en neer gaande beweging, zij aan zij, ongeveer 1 meter van elkaar. Waren zij zich bewust van mij? Was ik hier getuige van een soort vorm van waarnemingsvermogen?

Vanuit mijn gezichtspunt zo dichtbij namen de lichten nu de vorm aan van kleine opaalachtige bollen – zoals kleine sterren – maar, omdat zij werden verborgen in de mist, kon ik ze nog steeds niet duidelijk genoeg zien om ze precies te identificeren of ze te relateren aan ook maar iets in mijn eigen ervaring.

Het was dit feit – niet het ‘weten’ – en mijn groeiende bewustzijn van de kwetsbaarheid van mijn situatie: ik was alleen – geconfronteerd met een aanwezigheid van een andere wereld – wellicht kwaadaardig – dat mijn volgende zet bepaalde. Ik zou hen niet dichter naderen. Ik zou als de d…! maken dat ik daar weg kwam.

Toen ik mij terugtrok keerden de bollen terug naar hun eerdere gedrag: rondvliegen, het leek alsof ze dat gewoon voor de lol deden, en snel om elkaar heen cirkelen.

Toen ik uiteindelijk van het veld stapte, terug uit de mist in de bekende straat en ik omkeek om te zien waar de lichten waren – kon ik ze niet langer zien. Moest ik teruggaan en nogmaals gaan kijken? Ik was koud tot op het bot, fysiek lijdend onder de spanning en overvloedig zwetend – ik dacht dat het beter was naar huis te gaan, een warm bad te nemen en naar bed te gaan. Het onbekende zou precies moeten blijven wat het was: onbekend – nog even.

In de volgende jaren heb ik, in gedachten, die situatie vele keren opnieuw beleefd. Ik heb ook verklaringen gezocht (bolbliksem?), gerationaliseerd (twee kerels, gehurkt in de mist, die radiografisch bestuurde autootjes gebruikten om onopmerkzame mensen te laten schrikken?) maar niets leek volledig te verklaren wat ik had gezien. Nu ik dit schrijf, op een fletse grijze dag in februari, kijk ik zelfs uit op dezelfde velden; de plek waar mijn buitenaardse ontmoeting plaatsvond is duidelijk zichtbaar van waar ik zit. Het lijkt nu een zeer gewone plaats.

De blijvende indruk die die nacht bij mij achterlaat betreft niet alleen de vreemdheid van de werkelijke gebeurtenis: mijn reactie erop – en de ‘wat als’ factor – achtervolgen mij in gelijke mate. Waarom reageerde ik met zulke angst en bezorgdheid op de aanwezigheid van wat, op het eerste gezicht, twee kleine onschadelijke objecten waren? 

Wij worden ten slotte niet geboren met ‘dingen waar we bang voor moeten zijn’ vast gesoldeerd in onze hersenen. Kinderen worden zelfs geboren zonder angst en moeten dus beschermd worden tegen – en aangeleerd worden te vermijden - de dagelijkse gevaren waaraan de moderne wereld ze blootstelt. Er is, echter, één angst die sommigen – pedagogen met verborgen agenda’s – ongemerkt in jonge, beïnvloedbare hersenen inboezemen. Dit is de ‘angst voor de ander’ die ook een andere naam heeft – racisme.

Dit is waarom we bang zijn voor ET. Wij zijn voorbestemd, met opzet, om de buitenaardsen als onze raciale tegenstelling te beschouwen – onze natuurlijke vijand. Het mechanisme dat is gebruikt door hen die onze perceptie van de wereld willen manipuleren: ET te demoniseren op zo’n manier die echt zeer eenvoudig is om te begrijpen – zij lieten simpelweg ons eigen imago op hem los en legden hem onze eigen brutale egoïstische motieven en gedrag op.

ET, zo willen zij ons laten geloven, komt hier om ons uit te zetten en te vernietigen op ongeveer dezelfde manier waarop de Europese ontdekkingsreizigers er op uit gingen naar de Nieuwe Wereld – eeuwen geleden – om barbaarsheid en slavernij op te dringen aan de inheemse volken die zij daar vonden.

Deze onderbewuste boodschap is allesdoordringend – het vervuilt zelfs de intellecten van sommige verrassende individuen. Neem bijvoorbeeld Professor Steven Hawking die in een televisiedocumentaire over het SETI-project zei: dat wij niet zouden moeten zoeken naar of proberen contact op te nemen met buitenaardse beschavingen, omdat de geschiedenis ons leert dat als een technologisch verder gevorderde beschaving in contact komt met een technologisch gedateerde gemeenschap de laatste als gevolg hiervan altijd lijdt, vaak verschrikkelijk.

De effectiviteit van propaganda, want dat is waar we hier mee te maken hebben, hangt – geheel – af van haar vermogen vooropgezette meningen op te wekken en bestendigen binnen haar doelgroep. Om deze propaganda te bereiken moet je twee basisregels volgen: houd de boodschap simpel en blijf het tot in het oneindige herhalen.

Nu, omdat de boodschap, door noodzaak, zo duidelijk mogelijk moet zijn, bestaat deze bijna altijd uit het volgende: een overdreven vereenvoudiging, een boude verklaring die niet ondersteund wordt door enige feiten of zelfs flagrante leugens bevat. Daarin ligt ook de grote zwakte van de propaganda – de fundamentele boodschap is altijd open voor een aanval van academici en intellectuelen (de verspreiding van tegenargumenten is breed genoeg om effectief te zijn, echter, dat is een andere kwestie).

Laten we eens kijken naar deze fundamentele boodschap – het gaat zo: ET komt hier om iets van ons af te nemen. Deze fundamentele mededeling wordt dan afgebroken tot specifieke varianten voor levering naar de zowel in privé eigendom als de gecontroleerde media systemen.

Voordat ik deze varianten onderzoek wil ik de lezer vragen te accepteren – als een ‘gegeven feit’ – dat de buitenaardsen technologisch veel geavanceerder zijn dan wij zijn of, met andere woorden, alles dat wij kunnen doen (of denken dat wij kunnen) kunnen zij heel veel beter. Dit voorkomt enige onnodige herhalingen.

Variant 1 – ET komt hier (soms van een stervende planeet) omdat hij van onze wereld zijn thuiswereld wil maken.

Wetenschappers onderzoeken actief methoden waarmee een onherbergzaam planetair milieu omgevormd kan worden om menselijk leven te ondersteunen. Dit proces wordt terravorming genoemd; de eerste kandidaat voor zo’n behandeling zou Mars zijn.

Variant 2 – Hij komt hier om onze bronnen/minerale rijkdommen te stelen.

Planeten worden gevormd vanuit groeiende schijven die om jonge sterren draaien. Nadat planetaire systemen op hun plaats gekomen zijn, echter, is er nog steeds een hoop spul over: in de vorm van asteroïden en kometen etc., die niet opgenomen zijn in deze systemen. Dit spul is, in samenstelling, identiek aan het spul waarvan de planeten zijn gemaakt – ergo het zou veel praktischer voor ET zijn om dit gevaarlijke (vraag elke dinosauriër) afval te vangen en te delven in zijn eigen achtertuin dan door de Melkweg hier te komen en het dan allemaal weer terug naar huis te moeten vervoeren.

Variant 3 – ET komt hier om slaven van ons te maken.

Dit is een gemakkelijke. Wij hebben fabrieken tot de nok vol met robots – waarvan de evolutie continu versnelt. Zij zijn sterker en hebben meer kracht dan wij – en het zal niet lang duren voordat ze ook slimmer zullen zijn.

Variant 4 – De buitenaardse is een plant/parasiet die een gastorganisme moet infecteren (ons) om te overleven.

Bio-engineering [het gebruik van kunstmatige weefsels, organen en orgaancomponenten om delen van het lichaam te vervangen die zijn beschadigd, verloren of niet werken] is een wetenschap die nog steeds in de kinderschoenen staat. Tot op heden zijn wij alleen succesvol met kloontechnologie. Dit zal snel veranderen: de groei van weefsel in een laboratorium is nu binnen bereik – dit zal worden uitgebreid met stamcelonderzoek dat het ons, ooit, mogelijk zal maken om gespecialiseerd weefsel (organen/spieren/bot/bloed) en zelfs (nachtmerrie-scenario?) complete organismen te laten groeien die noch donoren noch patiënten behoeven.

Als ET (denk eraan – wat wij kunnen kunnen zij ook….) een gastlichaam nodig had dan zouden ze er simpelweg een maken.

Deze boodschap zou de toetsing dus niet doorstaan. Wij bezitten niets dat de buitenaardsen zowel willen of nodig hebben. Wij hebben daarom niets van hen te vrezen.

Als de lezer nog enige resterende twijfel heeft over die bewering, denk hier dan aan: het is nu mogelijk, gegeven de technologie en toegang tot informatie die tot onze beschikking staat, voor één persoon – of een kleine groep mensen – een massavernietigingswapen te creëren en op te stellen.

Denk dan nu aan een individu wiens levensverwachting is verlengd: door geavanceerde medische technologie, ver voorbij alles dat wij redelijkerwijs mogen verwachten – wiens intelligentie quotient dat van een X-aantal neurologisch netwerkende kwantumcomputers ver overtreft en die een kaarthoudend lid is van een gemeenschap die, misschien, wel miljoenen jaren waard aan wetenschappelijke prestaties opgeslagen heeft in zijn kleedkastje. Denk aan ET. Hoeveel vernietigende kracht kan hij – als hij hiertoe was geneigd – uitoefenen op een vermeende vijand?

Wij kunnen van een ding zeker zijn als het aankomt op geavanceerde buitenaardse beschavingen – zij hebben, lang geleden, oorlog afgezworen. De hoeveelheid macht die zulke beschavingen kunnen investeren in de individuele leden van die beschavingen zorgt ervoor dat oorlog achterhaald is.

Dus ik zal het nogmaals zeggen – wij hebben niets te vrezen van de buitenaardsen.

Ik zal afsluiten met enige woorden van advies. Als je jezelf ooit in een zelfde situatie bevind zoals die ik tegenkwam op die novembernacht al die jaren geleden – doe dan niet wat ik deed, ren niet weg – houd stand en bereid je voor op een ervaring die je leven zal veranderen. Wie weet? Het zou de ervaring kunnen zijn die al onze levens veranderd.

Het eerste contact – laat maar komen.

Bron: Ufodigest.com