Remon -Reiziger in de Ruimte; Wijding & Instructie in de enige Godgeleerdheid. In de aanloop naar de volgende overdracht van deze serie “BEWUST & ZIJN” (10 A) “GIJ ZIJT UIT MIJ ONTSPROTEN…” waarin God Ariadne zelf spreekt, krijgt u hier eerst in deze onthullende sessie een gedeelte van een voorbeschouwing over onze God, van Meester Ithar van Venus, uitgesproken via een dieptrancemediamieke sessie in de overtreffende trap en discipline van een telepathisch kanaal, in een kosmische sessie, gedaan in oktober 1995.

Meester Ithar van Venus zou op Aarde ook een God genoemd kunnen worden, hij is –op de Logos van Venus na- de hoogste kracht van Venus, die ooit tot ons gesproken heeft. Het is een beschouwelijke visie van, door -en over Goden. Verwacht geen gezalfde taal, weest daarom misschien niet gekwetst, maar probeer te beseffen dat Goden anders denken en handelen in het grotere belang van de schepping, dan het dogmatische emotionele menselijke denken ook maar bedenken kan. Ik meen u met deze door mij geselecteerde gegevens toch een indruk te geven in het beter begrijpen van het grote geheel. Om de zuiverheid van de overdrachten te bewaren, is de spreektaal door mij niet omgezet in leestaal. Ook krijgen bij mij alle woorden waar God, in voorkomt een hoofdletter en ga ik in deze niet mee met taalkundige fratsen. Vergeeft u mij. Waarom dit Goddelijk onderwerp in deze veranderlijke tijden?

SCHADE & SCHANDE: UW BIJBEL IS VOOR 95% VERSCHREVEN…! Wel, omdat u als gelovige of ongelovige, in al uw levens in het rad van wedergeboorten nooit de waarheid is verteld door de kerken. Deels uit onbegrip en grotendeels uit onkunde, omdat juist de kerkvorsten hier geen kennis van hebben tot op de dag van vandaag. De waarheid over de bijbel kan bij hen ook niet binnenkomen, omdat zij de juiste ingangen en de daarbij behorende hoge geestelijke trillingen en code niet kunnen bevatten. Ze kunnen hem wel lezen en opdreunen… Ze hebben hun eigen waarheid gemaakt en verkocht, want zij hebben zich niet aangepast aan de bijbel, maar de verschreven bijbel aangepast aan zichzelf… Met God werd gedreigd, om de eigen positie te handhaven en te verstevigen “God zal u straffen…” De hel, het vagevuur, wel, die bestaan niet, is door de vroege kerk als dreigement bedacht. Maar als u voldoende geld had, kon u een aflaatbrief kopen om dat te vermijden. Gelukkig maar. U komt daar in de zeven astrale sferen, waar het evolutiepeil van uw ziel thuishoort; bij gelijkgestemden. Daar, wat u zichzelf eigen heeft gemaakt op Aarde -in velen, of nog niet zo velen levens- van het rad van wedergeboorten. Overigens, een ontwerp van God zelf, om de mens opnieuw de kans(en) te geven zich op te werken naar het kosmisch bewustzijn. Omdat het gezien de ondergang van Atlantis, niet meer op die wijze ingevuld kon -en mocht worden. (Zie deel 8. A+B in deze serie; “Een stem uit Atlantis”). God straft zei men;

MAAR GOD, STRAFT NIET..! GOD, IS EEN KRACHT VAN LIEFDE, MET KENNIS VAN HET KWAAD. HET IS DE MENS DIE ZICHZELF STRAFT!

Het is mij bekend, dat eenmaal aangekomen in de astrale wereld, vele dogmatische geestelijken in verstarring en verharding van de Aarde, een grote ontnuchtering te wachten staat, een grote schrik, dat zij hun volgelingen altijd verkeerd hebben voorgelicht, willens en/of (niet) wetens. Zij hebben daar -en later opnieuw hier in een volgend leven -waar zij niet in geloven- nog een lange weg te gaan als jonge ziel. Alle geloven, zowel in oost en west. Let u eens op hun gezichten, hun uitdrukking, die weerspiegelt hardheid en verstarring, in dat wat liefde zou kunnen zijn.

Overal wordt God voor gebruikt en misbruikt, Zijn Naam, het zegenen van de wapens, aflaatbrieven, kruistochten, Inquisitie, moord en doodslag, primitieve ‘heilige oorlogen’ in eigenbelang door beslist jonge zielen, bedreigingen ter instandhouding van het instituut kerk en vele andere zaken meer, u wel bekend. Dan mag u weten, dat nota bene volgens astrale overdrachten (uit de hemel zelf dus), maar ook uit de kosmos, ons is verteld dat de bijbel voor 95 % is verschreven… 95%! Ik citeer nogmaals:

”UW OUDE TESTAMENT IS FLINK VERSCHREVEN… MAAR UW NIEUWE TESTAMENT IS VERKRACHT… UW HEILIGE BOEK DER BOEKEN, BEVAT HEDEN NOG MAAR 5% WERKELIJKE WAARHEID…”

Vergeeft u mij dat ik in herhalingen verval, want deze belangrijke tekst en uitleg komt u ook in anderen delen van deze serie tegen. Op die overgebleven waarheid van 5% in de bijbel, worden eden afgelegd, wordt op gezworen… Dominees, pastoors en vele anderen, zij hebben een lange studie achter de rug, over een boek dat nog maar 5% waarheid bevat… en de lijn in onkunde wordt voortgezet. En dan die grote groep mensen, die als ze in discussie met je gaan -en je zegt iets dat anders is- steevast en rotsvast in volle overtuiging zeggen; ‘ja… máár, dát staat niet (meer) in de bijbel…” (dus is het niet waar) en dan volgt er een verhaal. Ik, maar ook velen anderen, wisten dat al, maar de man of vrouw met de voet tussen de voordeur nog niet. Toch heeft God allen lief, omdat HIJ IS, weet en begrijpt! Meer dan ik, Remon, ooit mag, kan en zal weten en bevatten. Zoals eerder gezegd, DE BIJBEL IS ALLANG GODS WOORD NIET MEER, MAAR MENSENWERK GEWORDEN. Een slechte en beschamende zaak!

Wat nu, is Remon -Reiziger in de Ruimte, van God los? Zeer beslist niet! Integendeel, ik neem het voor de waarheid op! In feite is dat natuurlijk niet nodig, want wie ben ik, dat ik een dergelijke missie zou pretenderen, beslist niet! Ik geef alleen maar geestelijke kennis door, omdat ik en vele anderen gelijkgestemden, geen kennis mogen achterhouden, dan zouden wij net zo zijn als de kerkvaders. Meerdere malen hebben wij als groep, in dit leven, zowel met Christus Jezus, Meester Boeddha en met God in één ruimte mogen verblijven en naar hun persoonlijke overdrachten -via een trancesessie- mogen luisteren. Begrijp dat wij dan ook in elkaars adem mochten ademen. Iets dat de kerken nog nooit gelukt is naar mijn weten, omdat zij niet de juiste afstemming hebben en niet de sleutelcode kennen. Het is een kwestie van nog jonge zielen, die nog niet zoveel levens hebben ingevuld in het rad van wedergeboorten. Oudere zielen en heel oude zielen, hebben dat wel en hebben dogma’s achter zich gelaten, zij hebben geen verschreven bijbel meer nodig om in groot respect en devotie met God, om te gaan op eigen verkozen wijze naar het geestelijk bereikte bewustzijn en spirituele afstemming.

Overigens, als ik u hier beschrijf dat God, van het best bruikbaarste trancemedium van de hele wereld gebruik maakt om ons te onderrichtten, is het goed dat te zien in een bepaalde context van astrale en kosmische voorbereidingen om de aanwezige cursisten en het medium zelf te beschermen. Dit voor de gigantisch hoge straling en trilling van God, tijdens een sessie met Hem op Aarde. Het medium wordt in een voor velen ‘onzichtbare koker’ geplaatst, vóór hem zit in een beschermingcirkel negen verkozen mensen en daarachter de cursisten. Dan moet het bijna zeker een ‘stukje van God’ zijn die de sessie doet, want God kan zich splitsen. God, in Zijn Geheel, laten plaatsnemen in een mens, zou totaal onmogelijk zijn!

Daarnaast zijn er nog veel meer lange voorbereidingen nodig, meestal gecoördineerd door Meester Wappa van Pluto, die samen met de geleidegeest van het medium de eindverantwoording neemt. En u leest het goed, als de geleidegeest van het medium het nodig acht dat God, direct, zijn aardse pupil verlaat, voor mogelijke schade aan het menselijke lichaam, dan zal God dat direct doen in al Zijn grootheid. U zult begrijpen dat dat niet –nog nooit- is voorgekomen als in deze eenvoudige redenering. Maar dat is wel de formule. Maar ook vele andere hoge astrale en kosmische krachten effenen de weg die dit mogelijk moet maken in weer anderen, voor ons onbekende kosmische en astrale schakelingen. Weet dan dat de ruimte waarin dit tot stand komt, hermetisch wordt afgegrendeld door een cordon van engelen. Bijna altijd zijn er dan ook zéér vele astrale zielen uitgenodigd ter lering in dat wat gebeuren gaat, want ook in de hemel of astrale wereld, is het niet zomaar even mogelijk om naar God persoonlijk te luisteren. Deze zielen nemen nagenoeg geen stoffelijke ruimte in. Het blijft een bijzonder gebeuren bij God op visite, dat in een hemelsbreed contrast met sommige gefantaseerde puur aardse verwachtingen om: “straks bij God aan tafel te mogen zitten en te eten van Zijn gouden bordjes…” (Diepe Zucht…)

“KRACHT NAAR KRUIS…” En dat is nu precies wat God zelf wil -wat Hij aan onze groep overgedragen heeft- dat u zelf in evolutie komt, dat u zich niet afhankelijk maakt van Hem, dat u zelf uw karma moet invullen, uw evolutie zelf verdienen moet. Maar het is veel makkelijker, om God te smeken; “Heer, geef mij uw kracht,” waarmee u aangeeft zelf geen voldoende kracht te bezitten, misschien verkwanseld hebt aan andere aardse zaken. Uit de kosmos droeg men ons over dat dat de laagste daad is die een mens kan doen, God smeken om Zijn kracht en dat begrijpt u, of dat begrijpt u niet. Natuurlijk mag u God alles vragen, echt wel, dat laat God heus wel toe en dat bepaalt u helemaal zelf. Maar Hij weet als geen ander, dat u met het door u zelf verkozen karma bezig bent op Aarde. “GOD GEEFT NIET WAT U VRAAGT, MAAR WEL WAT U NODIG HEEFT…” Passend in uw karma, vaak in geluk, vaak in de zwaartelast van het leven om te leren, maar weet dat u altijd; “Kracht naar kruis krijgt.” “Gaat heen… en keer terug in Mij met wijsheid” En God zond u naar de Aarde, om het hele rad van wedergeboorten in te vullen, beslist niet met droge ogen, want Hij wist wat u te wachten stond op uw weg naar zelfontwikkeling en geestelijke evolutie in de zeer vele levens op Aarde. Waarom? Wel, om later ooit in God met wijsheid te kunnen opgaan, dient u ALLE ervaringen van het leven aan u eigen te hebben gemaakt, om zodoende op een gelijke trilling met Hem te komen over aardse zaken die ook in Hem aanwezig zijn. Slaat u er één over, dan stuurt hij u terug naar de Aarde, dan heeft u geen toegang tot Hem, met de opdracht óók die ervaring op te doen, omdat ook die kennis in Hem aanwezig is. Dat is een astrale wet, naar Goddelijke Ordening. Slechts te bereiken, dat zult u begrijpen, door zeer vele levens in te vullen in het rad van wedergeboorten.

“HET IS DES HEEREN EEN GRUWEL…” OM… Nu we toch even aan het nadenken zijn over God, wil ik graag het volgende aan u kwijt; “Het is Des Heeren een gruwel” dat wij als mens al heel vroeg in de geschiedenis het al nodig vonden om een dier aan Hem te offeren. Denkt u aan het brandoffer van Kaïn en Abel, die een dier offerden, waaraan volgens de bijbelschrijvers, je aan de opstijgende en neerdalende rook kon zien wat God wel en niet behaagde. Overigens heeft deze voorstelling van Kaïn en Abel, in die context nooit zo plaatsgevonden, het is een niet begrepen en gefantaseerd verhaal geworden, dat in werkelijkheid een grote volkerenmoord tussen twee volken beschrijft, de eerste oorlog. Een dier, een levend schepsel, óók een kind van God. Dat heeft God nooit kunnen behagen, nooit en te nimmer, ook al staat er soms van wel, beschreven in die bijbel. Denkt u ook aan Christus, die al op jonge leeftijd de offerdieren uit de tempel liet ontsnappen. Nog steeds is slachten -en zeker ritueel slachten- een zeer primitieve gebeurtenis die door jonge zielen gedaan worden. Uit de astrale wereld is ons overgedragen, dat dieren in Zijn naam aan Hem offeren, “Des Heeren een gruwel is” De in de bijbel soms beschreven ‘opdrachten van God,’ “om een lam te nemen en dat aan Hem te offeren,” zijn menselijke fantasieën. Dat het vaak voorkwam (en komt) is beslist niet in opdracht van God.

Nota bene zijn het ook die kerken die hogere spirituele kennis, via een echt medium verkregen, (en niet de andere artiesten, die dat ook graag zouden willen) afwijzen, alszijnde “slecht en des duivels…” Maar God weet wel beter, die neem je niet in de maling door een aardse dwaling. Het feit dat Hij juist onze groep verkozen heeft om Zijn boodschap rechtstreeks over te dragen, zegt meer dan genoeg.

ZUIVER ZINGEN… Natuurlijk hebben de kerken ook veel goeds gedaan, zijn zij functioneel geweest -en nog, voor een houvast in moeilijke tijden, bovenal zijn het heel vaak lieve mensen met absoluut zuivere bedoelingen, zeer en zeer beslist! Ook de kerken en hun interieurs zijn prachtig, zeker de schat aan historische kerkorgels, waarvan wij er in Nederland nog vele hebben. De kerkmuziek blijft heel indrukwekkend. Het is bovendien een mooi voorbeeld dat vele mensen samen best zuiver kunnen zingen, zich wel degelijk op elkaar kunnen afstemmen, in een gewijde ruimte, dat een kerk toch is! Misschien moesten wij dat wat vaker doen, dat samen zuiver zingen, dan hadden wij minder tijd om vals te praten…

STENCILEN… Dan wil ik u nog zeggen, dat het zeker niet is uitgesloten dat ik zelf in verre vorige levens, net als vele anderen, ook debet ben geweest aan die bijbelverschrijvingen, als goedwillige en niet beter wetende monnik, in opdracht van de kerkvorst. Bijbels overschrijven en zeker het illustreren, was een vak, een dagtaak. Misschien heb ik zelfs wel heftig aflaatbrieven staan stencilen voor Gregorius II… Misschien is dat de reden dat ik in dit leven zonodig door de geestelijke en kosmische ruimte wil reizen, mij heden afzet tegen die verschrijvingen, want zo werkt het rad van wedergeboorten wel! Oorzaak en gevolg. Overigens, niets bijzonders, wij reizen allen door de ruimte, zelfs de Aarde.

Bedenk dat ik in groot respect voor onze God, dit aan u overdraag. Dat ik de waarheid in een bescheiden bijdrage boven het altaar wil halen, want daar heeft u nu toch wel recht op na 2000 jaar en langer. God is ook een kracht van waarheid, is niet gebaat bij door mensen verschreven hypotheses over Zijn bestaan die de wereldevolutie ernstig afremmen en ons bijna hebben stilgezet om tot kosmisch bewustzijn te komen, het hoogst haalbare voor een mens op Aarde. U dient dus bij het lezen van de twee artikelen over onze God, maar ook de twee daaropvolgende, de dwalingen die de kerken bedacht hebben los te laten, mede omdat de kerken ook bijna geen kennis hebben van God. Andersom gelukkig wel. Ook al zal dat voor velen moeilijk zijn, omdat ze gewoon niet wisten dat dwalingen in de bijbel en andere belangrijke geestelijke boeken bestonden, omdat dat van generatie op generatie aan u en de uwen is opgelegd. Maar de tijd van zelf denken is aangebroken. Toevallig? NEE! Volgens Goddelijke Ordening! Ik hoop dat al de sessies in deze serie “BEWUST & ZIJN” daartoe een bijdrage moge zijn, voor zover dat u daarvan nog niet op de hoogte was natuurlijk.

Hier verlaten wij langzaam het beeld van de mensheid van de Aarde en zoeken het hogerop, volgt u mij, riemen vast, wij gaan grensverleggend in de hogere kennis spiritueel Reizen in de Ruimte. Bestemming: God. Nog geen enkele reis, wél een retourtje deze keer…

Pretendeer niet in één keer de Goden volledig te begrijpen, dat is geen gebrek of schande, dat komt meer voor tussen Vaders en hun kinderen. Meester Ithar brengt dit onder de noemer van: “Stelt u zich voor dat u God zou zijn” In groot respect draag ik u over aan Meester Ithar van Venus, de planeet van Liefde bij uitstek, de moederbasis van Christus Jezus. Lees met de ogen van uw ziel, neem beslist de tijd ervoor en voeg de kennis toe aan uw ziel en laat het daar rusten, of draag het verder uit in de juiste woorden. Weet dan als u bezig bent dit rustig te lezen en te verwerken, dat al uw geleidegeesten zeer dicht bij u zullen zijn en over uw schouder meekijken! Ik, Remon, wens u een goede studie toe in de komende vier delen over onze God Ariadne van de Aarde.

-- Ithar Van Venus Groet U In Liefde & Blijvende Verbondenheid -- In de verbintenis, die wij ooit bezaten en die wij ooit zullen aangaan, de verbintenis van ziel tot ziel, van planeet tot planeet -gij spreekt op Aarde over familie- zo zijn wij familie van elkaar, Venus en de Aarde, langs vele wegen verbonden. Ooit in het verre verleden was een van ons, Ariadne, in staat Zich los te maken en de kracht, de liefde en de schepping van Venus in Zich op te slaan. Als een databank van energie, als een bron van vreugde, als een bron van liefde. En tegelijkertijd ontstond een nieuw leven. Lemuria, Atlantis, het waren tijdsbeelden, waartussenin de God Ariadne werd toegevoegd aan de Aarde. Vanaf dat moment bezat de Aarde -wat men noemde- een Opperwezen, waaruit schepping en evolutie geboren werden. Maar vergeet de kosmische beginselen, vergeet het kosmische raamwerk van bewustzijn en kijk naar de Aarde door de evolutie heen. God, vanuit de Aarde gezien als een bron, een bron van leven, waaruit het leven geboren wordt, waaruit de liefde en de schepping totstandkomen, waaruit vergevingsgezindheid ontstaat; naar verwachting zal de mens eens terugkeren in God.

HET DOEL VAN HET DOEL… Vanuit het kosmisch bewustzijn van Ariadne, uw God, werd (door de mens aan het einde van Atlantis) niet meer gekeken naar andere planeten, maar kon men dichtbij en in sterke overtuigingskracht de cyclus van God begrijpen. Of tenminste bij benadering begrijpen. Als men zich niet aan kosmische waarheden te buiten ging, als men de Omnicreativiteit liet voor wat Hij was, als men de werkelijke schepping vergat, bleef God over. De God van de Aarde, als werkelijke God en als afgod; als De Bron, waaruit zielen geboren werden. Als De Bron, waarin het leven uiteindelijk terugkeert. Met andere woorden: het was het doel van elke ziel, het doel van het lijden, in de verwachting en de hoop terug te keren in God. Het doel van vreugde, om samen met God vreugde te ervaren. Het doel van het leven, het doel van karma, het doel van het doel. Immers: de ziel uit God ontsproten, zal eens terugkeren in de Godsbron.

Inmiddels waren versmeltingen totstandgekomen, inmiddels waren fusies aangegaan. En de Godskracht zou sterker worden; meer had de mens op Aarde niet nodig. En het kosmisch bewustzijn werd weggeduwd en afgeschermd. Maar (ook) uw God Ariadne is een kosmische kracht. Men kan het geen Venusiaan noemen: het was méér. Het was een onderdeel van het bewustzijn van Venus, het was een onderdeel van de Omnicreativiteit, het was een onderdeel van dat, wat de leerschool van het leven is, maar dan interplanetair, maar dan ver over de grenzen van de Aarde heen. Stelt u zich voor, dat u werkelijk God zou zijn. Een diep gevoel van warmte, een diep gevoel van geluk, een groot kosmisch bewustzijn en een oneindige kennis bevindt zich in u. Dat, wat geboren wordt, is gelijk aan u, gelijk aan uw bewustzijn, gelijk in kennis, gelijk in liefde, warmte en licht, goedertierenheid, gelijk in het absolute vergeven. God is misschien de enige in de context van beleven en leven, die 'Aarde' heet, die Zichzelf kan vergeven. Het is Zijn doel, Zijn karma, Zijn bewustzijn om zielen geboren te laten worden en om elke ziel op zichzelf, al wat Hij is en al wat Hij heeft, mee te geven.

“GA NAAR DE AARDE MIJN KINDEREN, VUL HET RAD VAN WEDERGEBOORTEN IN EN KEER TERUG IN MIJ MET WIJSHEID...” Zo vindt de geboorte van een ziel plaats. En weer en weer, tot een fusie en groepen zielen geboren worden. Gij spreekt op Aarde over een vijfpuntige ster: vier zielen, waaraan een vijfde kosmische kracht wordt toegevoegd. De ster is dan compleet.

Remon: Ieder mens op Aarde heeft vier andere “tweelingzielen” waaraan inclusief ook een kosmische ziel is toegevoegd, die alle vijf samen op hetzelfde ogenblik geboren zijn uit, symbolisch gezien, een vijfpuntige ster, als vijf partjes van een sinasappel. Deze vijf zielen behoren bij elkaar en zullen elk aan het eind van hun rad van wedergeboorten en de verdere invulling van de zeven sferen in de astrale wereld, met al hun opgedane kennis weer herenigd worden. En zo zij dat verkiezen, gezamenlijk opgaan in God, om zodoende deze te versterken met vele ervaringen. “Ga naar de Aarde Mijn kinderen en keer terug in Mij met wijsheid.” Terug naar Meester Ithar van Venus. Maar wat is de zin, wat is het karma van die vijfpuntige ster? Niets anders dan een nieuwe fusie, zojuist ontsproten uit de Godskracht, overgoten met Venusiaanse energie, liefde, vergeving en goedertierenheid. Nog niet sprekend over karma, oorzaak en gevolg, hebben elk van de vijf zielen ook de kosmische behoefte aan een fusie. Vanuit dat front zullen ze sterker staan in de toekomst. Vanuit dat front kunnen nieuwe gedachten, nieuwe bewustzijnsvormen geboren worden. Vanuit dat front ontstaat uiteindelijk het eerste leven op Aarde. U spreekt over een onbewust leven. Maar onbewust in de vorm van: (nog) niet kunnen omgaan met de Aarde, met de massa, met de stof en de vorm.

DE VERANDERLIJKE VORM… Toch is de vorm van het menselijke, de vorm van de planeet Aarde, tenminste van de Logos, Moeder Aarde, maar ook dat van God Ariadne. Maar is dat de vorm van een pasgeboren kind? Is dat de vorm van een oude vrouw of oude man? Is dat de vorm van een stervende? Is dat de vorm van mensen, die in hartstocht en liefde kinderen geboren laten worden? Is dat de vorm van de mens, die mediteert of bidt? Of is die vorm overkoepelender, krachtiger, diepgaander en wijzer? Is die vorm universeel?

Stelt u zich voor, dat u God zou zijn. De helft van de mensheid, dus de helft van uw kinderen, uitgezonderd in de astrale wereld, voert oorlog, is ziek of vecht met de vorm. En toch vraag ik, Ithar van Venus, u wederom: stelt u zich voor, dat u God zou zijn. Welke vorm zou u willen aannemen? Van een plant, omdat een plant geen oorlog kan voeren? Maar vergist u zich niet. In het woud blijft de sterkste over en de zieke sterft. Gekoppeld aan mensen spreekt ge over een emotie: juist de zieke moet beschermd worden. Dan maar de vorm van een dier. Welk dier? Een mammoet of een insect? Klein of groot, vliegend of lopend, kruipend of zwemmend in het water? Want dat is God. Maar is die vorm van het Goddelijke beter dan een menselijke vorm?

Stelt u zich voor, dat u God zou zijn. En u zou al deze vormen geschapen hebben, van het plankton tot alle materie die daarop gevolgd is. Beseft ge, wat ge gedaan hebt? Uit angst dat een plant of een boom niet zou kunnen overleven, hebt ge de dieren geschapen. Uit angst dat de dieren niet zouden kunnen overleven, hebt ge de mensen geschapen. Uit angst dat de mensen niet zouden kunnen overleven, hebt ge de astrale wereld toegevoegd aan de dampkring van de Aarde; men kon opnieuw en opnieuw en opnieuw de vorm inruilen (reïncarnaties) en veranderen Stelt u zich voor, dat ge vanuit de God die u zijt, verantwoordelijk zijt voor de Aarde, het leven op Aarde, alle zielen, alle zielen in astrale werelden, alle planten, alle dieren van microscopisch klein tot onwaarachtig groot.

“WIE WIL GOD ZIJN OVER DE PLANEET AARDE…?” Stelt u zich voor, dat ge eens het besluit genomen hebt God te zijn. Lemuria was voorbij, Atlantis ging geboren worden. In de evolutie: een nieuw ras, dat samen met vele levensvormen van andere planeten een functionele invulling zou geven van het kosmisch bewustzijn, gelijk aan alle planeten van de Zon tot ver voorbij Pluto. Niemand vraagt, niemand heeft gevraagd in de hele schepping, noch de Omnicreativiteit; “Wie wil God zijn over de planeet Aarde?”

DE ADEM VAN ARIADNE IN ATLANTIS… Het nieuwe ras werd geboren en als vanzelf in de expansie van actie en reactie, maakte zich vanuit Venus een groot collectief bewustzijn –geen individu, geen enkeling, geen Venusiaan, maar een groot Venusiaans bewustzijn– los en verbond zich met de tweelingziel Moeder Aarde. De zusterplaneet, de broers, de zussen, de Vader der Vaderen, de Moeder der Moederen. De enting om te leven op de planeet Aarde was niet gewenst. Toch werd dat bewustzijn grotendeels ingestraald in het leven van dat moment. Zelfs de harde aardkorst, nauwelijks afgekoeld, werd ingestraald met het bewustzijn van Ariadne. Al wat leeft, kende zijn straling. Al wat daarna geboren werd, kende zijn ademhaling. En het bewustzijn van Ariadne was overal aanwezig, in elk stukje Aarde, tot in het absolute binnenste van de planeet. Zelfs het leven binnenin de Aarde werd gevoed, begeleid of ten minste ingestraald door Ariadne.

Maar ook aan de buitenkant op de planeet ontstond een nieuw ras: de Atlantische mens. Vanuit de kosmos werden vele krachtvormen –gij kunt het 'kosmische zielen' noemen of anderszins– aan de Aarde toegevoegd. In de expansie van actie en reactie trok ook dat weer nieuwe levensvormen van planeten aan: van Pluto, van Neptunus, van de Zon, van Mercurius, van Venus, van de Aarde zelf. Maar ook Mars, Saturnus, Jupiter, Uranus, alle planeten, zelfs van buiten ons zonnestelsel, zonden al dan niet belangrijke afgezanten om die mooie planeet Aarde te voeden met hun bewustzijn. Om de vorm in te stralen, ten minste of indien mogelijk, nog liever te voeden met kosmisch bewustzijn. De mens in Atlantis droeg dat licht, bracht die vorm naar buiten. Die vorm, die een grote souplesse kende, waarin de communicatie tussen de kosmische moederbasis en het bewuste zijn, op dat moment in een directe vorm veelvuldig kon gebeuren.

De mens ging op zoek. De mens van de Aarde ging op zoek naar een veranderlijke vorm. Verandering is evolutie. De vorm werd veranderd. De evolutie werd ingevuld. Maar het bewustzijn vergleed bij een gedeelte van de mensheid naar de ik-vorm. Men wilde zijn als de Goden van Atlantis. Men wilde zijn als de Goden die kosmonauten waren en regelmatig landingen op Aarde uitoefenden. Men wilde zijn. En om een evenwicht te bereiken, een evenwicht tussen de positiviteit en negativiteit, verder niets, niets anders dan niets, produceerde Ariadne miljarden stukjes naar (uit) Zijn beeld en Zijn gelijkenis.

DE VERZWEGEN NA-ATLANTISCHE PERIODE… Zo werd het na-Atlantische leven, de na-Atlantische periode, een periode, waarover geheimenis, stilte en rust hangen. Niets is vrijgekomen in de evolutie. Nauwelijks iets althans. Want het bewustzijn was groter dan groot. Het bewustzijn van de na-Atlantische periode was groter dan dat van Lemuria en Atlantis tezamen. Daar hebben kosmische copulaties, daar hebben kosmische landingen niet alleen hoogtij gevierd, maar hebben alle planeten in -en een aantal buiten ons zonnestelsel- afspraken gemaakt om dat, wat in Atlantis gebeurd was, nooit meer te laten gebeuren: een absoluut ten ondergaan van een continent, een absoluut ten ondergaan van een vorm, een absoluut ten ondergaan van een groep, een uitstoten.

EXTREME EXPERIMENTEN … Er werden proeven gedaan. Proeven met warm en koud. Men ontdekte, dat in extreme koudes mensen stierven, in extreme warmtes de mens zich uiteindelijk met moeite, maar toch kon handhaven. Dat betekende, dat een aantal groepen (kosmische onderzoekers) naar de Aarde gezonden werd om warmte en kou te onderzoeken. Men ontdekte, dat als de mens angstig werd, deze zijn krachten verloor en als de mens zijn energieën te langdurig blootstelde aan angst of negativiteit, koude zich meester maakte van de vorm, maar nog meer van de ziel die men was. Men ontdekte ook, dat door het lichaam tussen twee warme lichamen te nemen, de dood stopgezet kon worden. Zo ontstond later in de evolutie een taboe op het aanraken van lichamen. Immers: men nam de plaats van God in. Men kon het leven geven. Maar liever liet men het leven sterven en zei: “Kijk, koude doet sterven. Wij hebben een experimentele ontdekking gedaan.” En de wetenschap werd gevoed en het (daarbij behorende) gevoel stierf.

De mensheid op Aarde bereikte in de evolutie een grotere afsplitsing van God dan verwacht was. Door zich af te scheiden: “Ik bepaal dat God is en alles ziet, overal en iedereen. God is met alles verbonden.” Dat zou in de praktijk betekenen: een universele copulatie van lichaam of van ziel met andere huidskleuren, andere rassen, andere leeftijdsgroepen, andere bewustzijnsvormen, met de angst, dat de kracht van God vermenigvuldigd zou worden. De werkelijke Goden (uit de kosmos) trokken zich terug. Wat achterbleef veranderde de naamgeving in koningen, vorsten, machthebbers of keizers. Het waren geen Goden, maar men zei: “Aangesteld door God op Aarde als gezagvoerder over mijn volk mag, kan en zal ik moeten bepalen, wat goed is voor de ander.”

Grote groepen mensen werden gesplitst. Men moest samen krachten delen, de Aarde bevolken, waarin kleine groepjes in een grote bundeling met tientallen, honderden, in aanraking, in een diep gevoel, er wel eens toe zou kunnen leiden, dat het Goddelijke dichter bij een fusie gehaald zou worden. En de mens bleef wanhopig tot copulatie komen. Wilde zichzelf wanhopig vermenigvuldigen in het biologische of geestelijke nageslacht. Om te ontdekken dat men de plaats van God innam. Om te ontdekken dat dat, wat geboren werd in massa, in belichaming, een kopie was en een optelsom van de biologische ouders, maar, waarin een bezielende kracht een plaats in het lichaam zou innemen om de vorm te voeden, de vorm te laten bewegen, te laten denken, te laten ervaren (de ziel).

SPLITSING SCHEIDING & SCHENDING… God, God Ariadne, stortte zich uit in de mensheid. Het kosmisch zaad werd in de mensheid gedeponeerd. Een vermenigvuldigingsfactor werd aangegaan. Maar zelfs dat kon niet voorkomen, dat een splitsing tussen man en vrouw in de na-Atlantische periode zeer snel op gang kwam. (Genesis -symbolisch- Adam en Eva). Het opgangkomen van de splitsing wekte een heftige reactie op. Maar tegelijkertijd: elke soort –de soort vrouw, de soort man– vond dat hij beter was dan de ander. Door beter te zijn dan de ander zei men: “Ik ben beter dan mijn Schepper, beter dan Ariadne.” En tegelijkertijd werd het kouder. Het aardoppervlak koelde verder af. Het was alsof mensen zich niet alleen afwendden van Ariadne, maar ook van het licht van de Zon. Ariadne als God probeerde zich opnieuw uit te storten in al zijn kinderen, maar deed een verschrikkelijke ontdekking: velen hadden zijn plaats ingenomen; “Ik bepaal dat niet, of dat wel, te doen.” “Ik heb recht om ja, of nee, te zeggen.” En het stromen van Goddelijk Licht en Energie, het doorstromen van prana door elke gedachte, door elke mate van bewustzijn, hield in de na-Atlantische periode zeer spoedig op te bestaan. De scheiding tussen man en vrouw werd harder, kreeg een vastere vorm, kreeg uiterlijke kenmerken. En tegelijkertijd was er een grote, duidelijke scheiding tussen de Aarde en Ariadne ontstaan. Later, veel, heel veel later, zouden mensen zeggen: “In den beginne was God, God schiep de Aarde, God schiep het leven, God schiep de mens.” En uit die mens is het vervolg op de mens geboren.

Dat was de definitieve afscheiding tussen Ariadne en de Aarde. Vanaf dat moment zei men: “In de naam van,” “Als ge tot mij komt, ik ben gezonden door... “ “Zal ik u in de naam van... vergeven.” “Zal ik u in de naam van... doden, omdat ik vind dat u schuldig bent.” De rechtspraak op Aarde ontstond. Niet meer echt in de naam van God, maar men sprak recht in de naam van God terwijl eigen emoties, eigen ik-bewustzijnsvormen, zich meester maakten over de Aarde. De Aarde scheidde zich af. En de mensheid ervoer dat diep, diep van binnen. En men sprak over de hemel en de Aarde tegen hen, die het ik-bewustzijn nog op Aarde wilden uitoefenen (in een poging hen te veranderen).

KEUZE & KARMA KIEZEN… Langzaam vergleed de tijd. Langzaam ontstonden fusies, kortstondige fusies, tussen bewustzijnsvormen. Het ik-bewustzijn en het Goddelijk Bewustzijn kwamen noodzakelijkerwijs tot een fusie. Het bewijs, dat later, veel later geleverd werd, toen de fusie tot stand kwam tussen een van ons van Venus, Christus Jezus, -en een aantal mensen om hem heen. Het variabele bewustzijn was noodzakelijk. Was noodzakelijk om de Aarde te begrijpen. Maar elke mens zou uiteindelijk het Goddelijk Gevoel naar buiten moeten brengen. Zelfs Christus Jezus: “Ik ben in staat om mijn karma in te vullen in enigerlei vorm.” Zou vanaf dat moment in die na-Atlantische periode ieder wezen op Aarde die gedachte in zich voelen: “Ik moet het doen. Ik moet het doen, ik ga het doen, ik ben in staat om. Kom tot mij. Mijn methodiek van denken is de goede. Mijn methodiek van voelen is de enig juiste. Want ik sta dicht bij God en ben aangewezen door God.” MAAR HET WAS DE MENS, DIE ZICHZELF AANWEES. Zichzelf op de plaats van God zette en zich nauwelijks afvroeg: “Wie ben ik?” Op dat moment ontstond het karma toen Ariadne, de mensheid, elke ziel, een eigen keuze liet maken. “Ik ben er, Ik zal Mij openen, richt u tot Mij en Ik zal er voor u zijn.” Maar in uw eigen karmische keus kunt ge zeggen: “Neen, ik wil het zelf. Ik kan het zelf. Ik ben in staat tot, in staat om. Ik ben.”

En de schepping voltrok zich. Sommigen waren in staat te zijn als Ariadne, te zijn als de God van de Aarde: te leven in licht, in bewustzijn, in kracht, in vergevingsgezindheid en zichzelf te vergeven, zich af te vragen hun eigen schepping te vernietigen, of die schepping een eigen karma te laten invullen. Een tussenfase is er niet; ge voedt uw kinderen op naar uw beeld en uw gelijkenis in een wurgende greep, of ge voedt ze op in de wetten van karma en dat betekent: een eigen verantwoordelijkheid, zonder straf, zonder gebod of verbod, waarin het andere wezen zich kan ontwikkelen. Dan stelt u zich voor, dat u God zijt over uw eigen kinderen. Stort ge uw liefde uit of trekt ge uzelf terug? Pas wanneer ge uzelf terugtrekt, kunt ge de ander de eigen verantwoordelijkheid geven.

Remon; Zie het spoedig te verschijnen vervolg van deze sessie in de serie “BEWUST & ZIJN “ “IN LIEFDE HEB IK U GESCHAPEN” (9B)

In respect aan 1081.

Met een kosmische groet; Remon –Reiziger in de Ruimte.